เธอเป็นชีวิตของฉัน, โชคชะตาของฉัน
เช่นเดียวกับที่สงคราม และความพินาศได้เป็นมา
และเป็นเวลานานแสนนาน
ที่ฉันไม่ได้รับข่าวทางบ้านแม้แต่น้อยนิด, จากเธอ
เดี๋ยวนี้ หลังปีแล้วปีเล่าผ่านไป
เสียงของเธอได้แต่กระตุ้นความทรงจำอันขมขื่น
ตลอดคืนฉันอ่านคำสั่งเสียของเธอ
และปลุกปลอบตัวเองให้ยืนหยัดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
ฉันปรารถนาที่จะอยู่กับประชาชน, ฝูงคน
เพื่อมีส่วนร่วมในชีวิตที่ดิ้นรนยามเช้า
เตรียมพร้อมที่จะขาดวิ่น เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
อยากมีส่วนร่วมในความผิดและความกลัวของเขา,
การถูกทอดทิ้ง
ดังนั้น ฉันจะวิ่งลงมาตามขั้นบันใดทุกเช้า
ด้วยความเร็วราวกับจะให้คอหักไปสู่เบื้องล่าง
ประหนึ่งได้รับการปลดปล่อยเป็นครั้งแรก
สู่ถนนสายยาวที่รกร้าง ท่ามกลางหิมะ
แสงสว่างส่องเข้ามาในห้องที่อบอุ่นสบาย
ผู้คนดื่มน้ำชาของเขา และรีบลงไป
ยังแถวของรถบรรทุก ที่จอดเรียงรายอยู่
ภายในหนึ่งชั่วโมง เธอแทบจะจำเมืองไม่ได้ทีเดียว
พายุได้พัดพาหิมะมา
รอบๆบานประตูของทุกครอบครัว
คนเหล่านั้นจำต้องรีบกินข้าวต้มและน้ำชาของเขา
เพื่อจะได้ไปทำงานให้ทันเวลา
หัวใจของฉันมุ่งไปสู่แต่ละคนและทุกๆคน
แก่ทุกผู้ที่รู้สึกท้อแท้
ฉันละลายตัวเองเหมือนกับหิมะที่ละลาย
และเมื่ออรุณบึ้งตึง ฉันก็บึ้งตึงด้วย
เช่นเดียวกับเมีย ลูก และต้นไม้
คนเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของฉัน
พวกเขาบงการชีวิตของฉัน และด้วยสัญญาณเหล่านี้
ฉันได้รู้ถึงชัยชนะอันแท้จริงเพียงอันเดียวนี้เท่านั้น
บอริส ปาสเตอร์แน็ค (รุสเซีย) ประพันธ์
วิทยากร เชียงกูล แปล
จาก “ฝันของเด็กชายชาวนา”
รวมเรื่องสั้น บทละคร บทกวี หลังยุค ฉันจึงมาหาความหมาย
พิมพ์ครั้งแรก กรกฏาคม พ.ศ.2522
