ฉันได้มาได้เห็นเว้นแต่ว่า
มีอาจคว้าความมีชัยเหมือนใครนั่น
เพราะต่างแห่งต่างสมัยต่างวัยกัน
ความมุ่งมั่นและความคิดผิดกันไกล
สิ่งที่ได้พบเห็นเป็นอย่างนี้
คนดีดีหมดหวังดังป่วยไข้
อยู่อย่างซังกะตายแค่หายใจ
ทำงานไปพอข้าวปลาเอามากิน
คล้ายเป็นกฏธรรมชาติไม่อาจฝืน
ยามคนขืนแพ้เล่าเฝ้าแพ้สิ้น
เมื่อน้ำตาทุกหยดได้รดริน
คนจะยินดีไหมไม่ต่างกัน
ออกจะสายสักนิดที่คิดกู้
เขาเคยอยู่แต่ไหนแต่ไรนั่น
เหมือนเมื่อคนเข็นเกวียนเจียนตายพลัน
“เทพเทวัญ” เพิ่งจะได้ให้แนวทาง
ร่วมแรงกันเข้าสิพี่น้องเอ๋ย
หล่มใดเลยจะสกัดหรือขัดขวาง
เมื่อพวกเราตื่นตัวกันทั่วทุกบาง
เราย่อมสร้างทุกอย่างได้ดังใจจินต์
จะสอบดาวสาวเดือนที่เกลื่อนฟ้า
มาทำอาหารให้คนไร้สิ้น
ฟันนภาที่เห็นออกเป็นชิ้น
เอามาสินเย็บเป็นเสื้อเผื่อคนจน
จับเอาดวงตะวันอันกว้างใหญ่
จัดสรรให้คนพำนักพักทุกหน
เที่ยวรวบรวมธาตุมาทั้งสากล
แล้วคิดค้นปรุงเป็นยาฆ่าโรคภัย
ถึงกาลนั้นฉันคงร้องก้องโลกว่า
“ข้าเคยมาเคยเห็นเว้นแต่ไม่
ต้องแบกความผิดหวังติดหลังไป
แต่ครองชัยสูงค่าเกินตาคน”
วิทยากร เชียงกูล
สังคมศาสตร์ปริทัศน์ พ.ศ. 2509
