จำได้ครั้งเป็นเด็กตัวเล็กจ้อย
โดนเพื่อนต่อยร้องจ้าวิ่งมาบ้าน
เรียกหาแม่วุ่นไปใส่เล่ห์พาล
แต่ป่วยการแม่กลับสอนสั่งย้อนมา
“จะอยู่เยี่ยงคนขลาดหวาดเขาหรือ
เรามีมือมีเท้าเท่าเขาหนา
หากเจ้าไม่คิดสู้ผู้บีฑา
จะมีค่าใดให้เห็นว่าเป็นคน”
ก็เคยเชื่อคำแม่แต่ครั้งนั้น
เฝ้ากัดฟันสู้ตายมาหลายหน
หัดเรียนรู้เกมต่างๆอย่างอดทน
กระทั่งจนเติบใหญ่ได้แค่นี้
ครั้นมาถึงปัจจุบันจะฟันฝ่า
กลับพบว่ากล้าอย่างนั้นมันผิดที่
ใครคิดเอาตัวรอดเป็นยอดดี
คนต่างหนีความจริงความหยิ่งไป
อยู่อย่างคนตาบอดไม่สอดเห็น
หูทำเป็นหนวกสิ้นหายินไม่
ปากไม่กล้าท้วงติงต่อสิ่งใด
ทั้งที่ไร้ความชอบธรรมประจำมา
“จะอยู่เยี่ยงคนขลาดหวาดเขาหรือ
เรามีมือมีเท้าเท่าเขาหนา
หากเจ้าไม่คิดสู้ผู้บีฑา
จะมีค่าใดให้เห็นว่าเป็นคน”
วิทยากร เชียงกูล
เขียนเมื่อ พ.ศ.2508
