เรื่องป่วยๆ ของคนโรงแรม

ความจริงเอนทรีนี้อยู่ในสต๊อกที่จะเขียนมาตั้งแต่ปีมะโว้ก่อนปิดเทอมแล้วครับ จนผมคิดว่าไอเดียในหัวมันเริ่มบูดขึ้นเมือกแล้ว ก็ยังไม่ได้เขียน จนจะเปิดเทอมอยู่ละ ด้วยอะไรหลายๆที่แอบลัดทางความคิดเข้ามาเสมอๆ เอนทรีนี้ก็เลยโดนดองแล้วดองอีก


อนึ่งเอนทรีนี้เริ่มเขียนตั้งแต่ยังไม่ปิดเทอม และมาเขียนต่อในอีกสองสามเดือนต่อมา หากพบความไม่ต่อเนื่อง กรุณาทำใจนะคร้าบบ


ผมคิดว่าน้องๆบางคนกำลังผจญภัยอยู่ในช่วงฝึกงาน และบางคนกำลังจะได้มีโอกาสฝึกงานในเทอมที่กำลังจะถึง
และผมก็มั่นใจว่าตอนนี้คงมีใครกำลังเมาน้ำลายเม้าท์กันในวงเพื่อนถึงพฤติกรรมห่วยๆ ที่ไม่คุ้นเคยของพวกพี่ๆที่บริษัทอยู่แน่ๆ
ผมก็เคยผ่านช่วงการฝึกงานมาแล้ว ซึ่งบอกตรงๆว่า มันเป็นเวลาที่โคตรจะมันส์

เป็น turning point จุดหนึ่งของชีวิตผมเลยนะ
คิดเสมอว่า ถ้าไม่ได้ฝึกงานก็ไม่มีทางได้งานโรงแรมแน่ๆ
เอาล่ะ...ในขณะที่น้องๆกำลังผจญเวรผจญกรรม กับพนักงานสิงห์สากระทิงหม้ออยู่นั่น

วิชัยของเล่าให้ฟังมั้งว่า พวกข้าพเจ้าพนักงานต้องผจญกรรมกับพวกเด็กฝึกงานอะไรบ้าง
ผมคิดว่า มันไม่ทุกคนหรอกที่เป็น ใครที่กำลังจะฝึกงานก็ไม่ควรจะเอาเป็นเยี่ยงอยากนะคร้าบบ

พวกคุณหนู

บอกตรงๆว่าบางทีพวกเราคนทำงานก็แอบเครียดอยู่เหมือนกันไม่รู้ว่าน้องที่มาฝึกเค้าจะอยู่ได้รึเปล่า พวกน้องเค้าจะสบายใจรึเปล่า เห็นท่าทางนุ่มนิ่มมาปุ๊บ มีการแอบจับกลุ่มคุยกันเหมือนกันนะ ว่าจะเอายังไงกับน้องคนนี้ดี จนบางครั้งก็แอบเกร็งอยู่เหมือนกัน
พวกคุณหนูจะมาแนว นุ่มนิ่ม ทำนองว่า แม่ให้มาฝึกงานที่นี่ แล้วจะไปเรียนต่อที่สวิสอีกสองปี จากนั้นจะให้ไปบริหารฮิปโฮเต็ลแถวๆหาดไมอามี่

...สวัสดีประเทศไทย

น้องไม่ต้องฝึกที่นี่ละ น้องไปฝึกที่โรงแรมของพ่อน้องเลยนะ

พวกคุณหนูจะเป็นประมาณ

"พี่ค่ะ แม่ไม่ให้เข้ากะบ่ายค่ะ กลับบ้านดึกไม่ได้คุยกับแม่"

"งั้นน้องเค้ารอบเช้ามั้ย"

"แม่ไม่สามารถมาส่งได้ค่ะ"

"น้องนั่งแท็กซี่มาดิ"

"แม่บอกอันตราย"

"...."

มีอยู่ทีจำแม่นเลยตอนอยู่ต่างจังหวัด
"พี่แว่นค่ะ หนูเข้ารอบบ่ายไม่ได้ค่ะ แม่บอกว่า อันตรายเวลากลับบ้านตอนกลางคืน"
"อืม...น้องขับมอไซค์มาทำงานเหรอ"
"ปล่าวค่ะ...หนูขับรถยนต์มาทำงาน"
.......

เอ็งกลัวคนร้ายดักกลางทางแล้วกระโดดเกาะหลังคารถเอ็ง

แบบตำรวจอวกาศชาลีบันใช่มะ

เมิงขับซะ80 ก็ไม่มีใครกล้ามาดักแล้ว!!

แต่ก็นั่นแหละ พวกเราก็คงไม่สามารถตัดสินได้ว่า ทำไมน้องถึงต้องทำแบบนี้ ทางเข้าบ้านน้องอาจจะอันตรายจริงๆก็ได้...ทำไงได้

พวกคุณหนูจะมาแบบ...ทำอะไรไม่เป็น ซึ่งก็โอเคเล้ย ทำเป็นแล้วจะมาฝึกงานให้เมื้อยตุ้มทำไมล่ะ

แต่นี่ทำไม่เป็นแล้วก็ไม่พยายาม และสอนแล้วก็ยังนิ่ง

"น้องครับ เวลาที่เราจะเรียกรายชื่อแขกเข้าพักออกมาเราต้องกดตรงนี้นะครับ"
"ค่ะ"
"แล้วจากนั้นเราก็กดตรงนี้นะครับ"
"ค่ะ"
"ไหนน้องทำดูซิ"
"...จะดีเหรอค่ะ"

แล้วน้องก็กล้าๆ กลัวๆ
เฮ้ย..นี่ไม่ใชให้่บังคับจรวดขีปนาวุธนะ แล้วข้าก็ไม่ได้ถือปืน ถือแส้คอยตีด้วย กดๆไปเถอะ

น้องครับ...เวลาน้องเป็นเด็กฝึกงานเนี้ย...อยากทำอะไร ทำเลยครับ เพราะพี่เลี้ยงเค้าคอยดูตลอดอยู่แล้ว ทำเข้าไปครับ
ไอ้การที่เราทำผิด ไม่ได้แปลว่าโง่ครับ สิ่งที่เราทำผิดไป ในอานาคตมันจะเป็นประโยชน์อย่างแน่นอน

ทำถูกคือความรู้ ทำผิดคือประสบการณ์

เด็กตามหาอนาคต

หัวข้อนี้พูดลำบาก...
ข้อนี้ส่วนใหญ่จะหมายถึงน้องๆผู้หญิง
เด็กฝึกงานเท่ากับสาวๆ
ผู้ชายชอบสาวๆ
นั่นคือคอนเซปของทั้งหมด

น้องบางคนที่เห็นจะเป็นน้องที่น่ารักเรียบร้อยมาก แต่ก็ไอ้พี่ๆที่โรงแรมนั่นแหละที่เหี้ยเอง
แต่น้องบางคนก็นะ...นี่เอ็งจะมาฝึกงานหรือเอ็งจะมาทำอะไรเนี้ย

ผมรู้ครับว่าผมกำลังบ่นอะไรที่ไม่ใช่เรื่องของผมเลยแม้แต่นิดเดียว
แต่จะบอกว่า น้องครับ คือบางทีน้องก็ควรจะคิดอะไรสักนิดหนึ่งนะ ว่าอะไรเหมาะ อะไรไม่เหมาะ
ผู้ชายเหี้ยน่ะมันจริง แต่ไม่มีไฟก็ไม่มีควันนะครับ ทุกอย่างมันต้องมาเจอกันทั้งสองฝ่าย

เด็กบางคนหายใจกลางคืนคล่องกว่า กลางวัน อันนี้ไม่ว่าอะไรกัน
ซึ่งไปเที่ยวกับพี่ๆที่โรงแรมเกิดปิ๊งกัน อันนี้ก็ไม่ว่าอะไรเพราะของงี้มันเกิดกันได้
ไอ้การเป็นกิ๊กกล้วยอะไรเนี้ย ก็ไม่มีปัญหาอะไรเลยอีกเหมือนกัน ขอแค่ให้รู้ระดับอย่าให้เกินเลยกันจนคนอื่นเดือดร้อน

สมัยที่ฝึกงานต่างจังหวัด เคยมีเหตุการณ์ที่เมียของผู้ชายบุกเข้าที่โรงแรมเพื่อมาตบตีน้องฝึกงานมาแล้ว
บางโรงแรมถึงขนาดไม่ให้คนที่เป็นครอบครัวเดียวมาสมัครที่เดียวกันเลยนะครับ เพราะเค้ากลัวว่าปัญหาครอบครัวจะกระทบการงาน

เวลาเราฝึกงานแล้วเจอพวกเข้ามาเอาใจแบบหวังผล ก็ให้ระวังให้ดีนะครับ

ไม่รู้ว่าเหมือนกันว่าจะแก้ยังไง

แต่มีหนึ่งข้อแนะนำคือ ให้รักษาระยะห่างไว้เสมอ

รักษาโดยแบ่งเรื่องทำงาน กับเรื่องส่วนตัวให้ออก วางตัวให้ดี

พูดถึงตรงนี้ก็เข้าข่าย ศิลปะการวางตัวอีกละ

น้องผู้หญิงบางคนก็นะ...ระวังตัวซะ กลายเป็นเก็บตัวไปซะงั้น
เอ่อ...พี่ไม่ทำอะไรหรอกครับ ไม่ต้องกลัว...(เอ..หรือว่าเราท่าทางหื่นเองวะ?)

เด็กเตบ

เด็กเตบนี่น่าตบกกหูมากครับ ผมว่าเด็กเทพ นี่มีอยู่ทุกหัวระแหง เคยเจอใช่มะเวลาอาจารย์ให้ทำรายงาน ในขณะที่เราๆ กำลังทำแบบฟิวเจอร์บอร์ด

ไอ้นี่มึงแทบจะฉายโปรเจ็กเตอร์สามมิติยิงเลเซอร์จากเฮลิคอปเตอร์แล้ว!

โอ้โห...มึงจะเทพไปสวรรค์ชั้นไหนครับ?

เด็กฝึกงานเทพ จะมาทำนองที่ว่า "พี่..นี่ไม่ถูกนี่ ตามหลักวิชาโรงแรม102แล้วมันจะต้องเป็นแบบนี้"
ตกลงไอ้คำว่า ฝึกงานของเอ็ง คือมา"ฝึกงาน"ให้พวกข้าใช่มะ
ยอมรับว่า คำถามจากเด็กบางคำถามก็ทำให้เราฉุกคิดได้เหมือนกัน
แต่บางที...พวกเอ็งฟังกูให้จบก่อนซิวะเฮ้ย

เด็กบางคนผมยอมรับเลยครับ ว่าบุคลิกโดดเด่นมาก อนาคตไกลแน่ๆ

แต่พอคุยกันแล้ว รู้สึกเลยว่า ไม่น่ารัก รั้นอยากทำอะไรยากๆ แต่พื้นฐานยอมไม่ทำ
บางทีเด็กเทพนอกจากเท้าจะลอยจากพื้นหนึ่งนิ้วเสมอแล้ว...ยังต้องคุยกับระดับเมเนเจอร์เท่านั้น
อยากบอกน้องๆเด็กเทพเหมือนกันว่า

แช่แฟ้บ!  ที่นี่โลกมนุษย์

รบกวนไปเทพกันที่ดาวดึงส์นู่น!

ในการฝึกงาน ไม่ว่าจะที่ไหนๆ วิชัยว่าทัศนคติมาก่อนฝีมือครับ
บอกอีกครั้งว่า ฝึมือ ฝึกกันได้ แต่ทัศนคติแก้ไขยากมาก

คือ...วิชัยพยายามจะบอกว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันต้องมีศิลปะในการแสดงออก
ทุกสิ่งทุกอย่างมันมีเส้นบางๆขีดไว้เสมอนะ

อัจฉริยะ กับ คนบ้า
มั่นใจในตัวเอง กับ เซล์ฟเวอร์
กล้าแสดงออก กับ โชว์ออฟ

ถ้าเราสามารถทำออกมาได้พอดี มันจะดีมาก แต่ถ้าล้นไปมันจะดูโอเวอร์ในทันที

จากประสบการณ์การฝึกงานทำให้รู้ว่าการฝึกงานให้ได้คะแนนดีไม่ได้อยู่ที่เก่งหรือ ไม่เก่ง แต่มันอยู่ที่...

1. ตรงต่อเวลา
2. ขยัน ไม่อู้
3. อย่าซากอ้อย เรื่องมาก
4. มีสัมาคารวะ อ่อนน้อม ถ่อมตัว
5. ทุกอย่างรวมกัน

มึงจะเทพไปไหน เหาะมาทำงานใช่มะ สูดธูปเป็นอาหารใช่มะ
ปวดตับครับ ปวดตับ...

พวกปัจเจกชน

พวกนี้จะเป็นพวกที่มีความเป็นตัวเองสูงกว่าชาวบ้านไก่กาสามัญชนทั่วไป หลุดพ้นจากข้อจำกัดทางด้านเพศไปแล้ว

ในขณะที่บริตนีย์ร้อง i am not a girl, not yet woman

พวกนี้มาเหนือกว่าอีกหนึ่งระดับไปแล้ว

i am not a man, not yet woman.

อันนี้ไม่ว่ากันทางเดินชีวิตเลือกกันเอง มั่นใจว่าคงคิดดีแล้วที่ทำแบบนั้น

แล้วก็เข้าใจอีกเช่นกันว่า อาการแบบนี้ไม่ใช่ยุงกัดเป็นหวัดฉีดยาเข้าเส้นแล้วหายทันที หรือไปอ้วกโอ้กที่พระบาทน้ำพุแล้วจะหาย

...แค่จะบอกว่า พวกเราไม่สนใจว่าพวกน้องจะเป็นตุ๊ด เกย์คิง เกย์ควีน กระเทยควาย กระเทยสาว ทอม ดี้ ไบ บูธ เป็ด โลมา ชะีนี หมีแดง

แต่พวกแกช่วยสำรวมนิดหนึ่งได้มั้ย นานๆที ไม่ว่ากัน ถือว่าเป็นสีสัน แต่ป้าที่บ้านถูกหวยทุกห้านาทีรึไง ถึงได้แต๋วแตกอะไรกันบ่อยขนาดนั้น

ไม่ต้องกลัวเลยครับว่าคนอื่นเค้าจะไม่รู้ว่าเราไม่ธรรมดา แค่พวกแกกระแอมในที่มือเค้าก็รู้กันหมดแล้วว้อย

แต่ช่วยเก็บไว้ไประเบิดพลังในเทค ในหอ หรือที่ไหนๆ ก็ได้ไม่ว่ากัน เอาให้ตับแตกเลยนะ
แล้วพวกเอ็งก็ไม่ใช่มาโคโปโล ตุ๊ดเกย์ คนแรกของธรณีนี้ คนอื่นตั้งเยอะแยะ เค้ายังสำรวมเก็บอาการกันได้ พวกเอ็งจะทำไม่ได้เชียวหรือ

ปัจเจกยังรวมไปถึง น้องๆ หล่อๆ สวยๆด้วยนะ

คือหล่อสวยน่ะ เข้าใจเป็นรูปทรัพย์ แต่บางคนมาแบบ...เอาดิ กูหล่อได้อีกอ่ะ เอาซี้มุมนี้ก็หล่ออ่ะ

งานการไม่ค่อยได้อะไร หนักไปทางหล่อกระชากไส้

ตอนนี้น้องหล่อสวยอยู่แล้วไม่เถียง แต่ถ้าน้องสู้ ตะลุยงานด้วยเนี้ย น้องจะหล่อสาวขึ้นอีกสองช่วงใจเลยนะ

เด็กฝึกงาน...

อันนี้คือทุกอย่างรวมกัน เป็นสิ่งที่ผมรำคาญที่สุด ทันทีที่ได้ยินคำพูดใครสักคนพูดหรือทำตัวทำนองนี้ ผมจะหมดความสนใจคนคนนั้นทันที

คำพูดที่ว่าคือ..ก็ผมเป็นแค่เด็กฝึกงานอ่ะ

คือ..ถ้าน้องคิดว่าน้องเป็นแ่ค่เ้ด็กฝึกงาน...น้องก็จะได้งานแบบ "เด็กฝึกงาน"

เป็นเด็กฝึกงาน มีพี่เลี้ยงคอยดูแล คอยแก้ผิดให้ ทำไมพวกเอ็งไม่ลุย ทำแม่งทุกอย่างวะ

ทำงานให้เหมือนพนักงานคนอื่นเลย ผมรู้ว่าบางที่จะมีข้อจำกัดกับเด็กฝึกงาน แต่เชื่อผมดิ พนักงานตัวจริงแม่งต้องขี้เกียจทำอะไรบ้างแหละ เราก็เริ่มจากสิ่งที่เค้าขี้เกียจนั่นแหละ ค่อยๆทำก่อน

พอเค้าไว้ใจเรา เราก็จะได้งานอื่นมาทำต่อแหละ...มีคาถาหนึ่งบทคือ...

"พี่ครับ...พี่สอนผมดิ ผมจะได้ช่วยงานพี่ไง"

สิ่งแรกที่คุณน้องๆ จะต้องทำให้ได้ในการฝึกงานคือทำให้ทุกคนยอมรับในตัวน้อง

ถ้าใครนึกไม่ออกว่าควรทำไง แนะนำให้ลองเริ่มต้นด้วยการ ทักทายโดยยกมือไหว้
ไปมาลาไหว้...ทำไม่ยากใช่มะ

อันนี้ไม่ได้หมายความว่า ต้องสุภาพถึงขนาดต่อศอกคลานเข่านะครับ มันแค่มารยาททางสังคมพื้นๆแบบไทยๆเท่านั้นเอง

แล้วมีอีกเรื่องที่อยากจะบอกคือ

รุ่นพี่ที่ทำงานไม่ใช่พระเจ้าครับ ไม่ต้องเชื่อมันทุกอย่างก็ได

้
โตๆกันแล้ว แยกแยะด้วยครับว่า สิ่งที่เราเห็นเป็นเรื่องดี หรือ เรื่องไม่ดี เวลาใครสอนอะไรก็กลั่นกรองมันหน่อย ไม่ใช่รับมาทุกอย่าง
แล้วเวลามีคนสอนเรื่องที่ไม่ได้ ก็ไม่ต้องไปออกอาการเอนตี้อะไรนะครับ แค่รับฟัง จำไว้ อย่าทำตามเท่านั้นเองเพราะการที่เราจะทำให้ใครสักคนไม่ชอบหน้าระหว่างฝึกงานมันเป็นเรื่องไม่ฉลาดเลย



จุดประสงค์หลักๆในการฝึกงาน คงไม่ใช่การที่เราได้มีโอกาสปฎิบัติงานจริงๆหรอกครับ
การที่เราได้มีโอกาสอยู่ในสังคมของคนทำงานตังหากคือจุดประสงค์หลักจริงๆของการฝึกงาน

การแบ่งพรรค แบ่งพวก การนินทาว่าร้าย การประจบประแจง ควรทำตัวอย่างไรกับรุ่นพี่เหี้ยๆ หรือควรเอาตัวรอดอย่างไรในสังคมของการเหยียบกัน

เรื่องเหล่านี้ไม่มีสอนในตำราครับ ต้องมาลองดูกันเอาเอง

ถ้ามีโอกาส...ลองฝึกงานดูครับ
อ้อ...แล้วอย่ามาแช่แฟ้บซากอ้อย แบบที่บ่นมาทั้งหมดล่ะ

ป.ล. การเข้าฝึกงานที่ใดที่หนึ่ง เราควรติดต่อกับสถานศึกษาเราก่อนนะครับ แล้วให้อาจารย์ติดต่อบริษัทเอง เพราะถ้าเราติดต่อกับบริษัทเอง เค้าก็จะให้เรากลับมาขอจดหมายจากสถานศึกษาอยู่ดี..

ป.ล.2 ขอบคุณมากครับถ้าจะส่งให้เพื่อนฝึกงานอ่านด้วย...