zickr

3วันกับค่ายทำเว็บที่อดหลับอดนอน ผมผ่านอะไรมาบ้าง ขอเชิญเพื่อนๆเข้าไปอ่านไปชมกันเลยครับ

ตอนนี้กระผมทำงานอยู่ ช่วงนี้ประสบพบเจอกับปัญหาเยอะมาก บางทีก็เหนื่อย และ ท้อแท้ นานๆ ไปสั่งสม ก็กลายเป็นความเบื่อ ยังดีครับ ที่มีการ์ตูนให้วาดตอนเซ็งๆ เกรียนๆ เบื่อๆ ช่วยบรรเทาได้บ้าง สำหรับน้องๆ ที่ยังไม่ทำงาน มีปัญหาอะไรปรึกษาพี่ๆ เยอะมากมายในเ

บันทึกเรื่องราวที่น้อยคนนักจะมีโอกาสได้สัมผัส !

ทำวันนี้ ถึงกับทำให้เพื่อนๆ ที่คุยๆ กันอยู่ ถึงกับหยุดคุย และก็นั่งไม่ติดเก้าอี้กันนัก ไม่รู้ว่า ควรจะดีใจ หรือเสียใจดี ??

บางคนถามว่าไปยึดติดอะไรกับอีแค่การอยู่มานานกว่า และผมเคยเป็นบางคนเหล่านั้นครับ แต่พอเวลาผ่านมาเรื่อยๆ แต่ละปี แต่ละปี ผมเริ่มมองเห็นตัวเองตอนเด็กเดินออกไปจากตัวผม ผมคิดว่าไอ้นั่นมันห่างจากผม 5 ปีพอดี

ใครเคยไปเที่ยวที่ชายทะเล อย่างบางแสน เกาะช้าง หัวหิน เกาะเสม็ด และ ระหว่างที่คุณกำลังนอนกินลมชมวิวอย่างสบายใจ คุณก็ต้องกลับมาเจอกับเด็กหน้าใสตาดำๆ เดินหอบหิ้วถุงอะไรสักอย่างมาขายให้กับคุณ คุณจะซื้อไหม

ไม่รู้ด้วยเหตุอันใด เรื่องเกี่ยวกับแอมเวย์ภาคสอง จึงได้ถือกำเนิดขึ้น อาจเป็นเพราะกระแสเรียกร้องให้เขียนเรื่องนี้ในภาคสอง มันเยอะเสียเหลือเกิน จึงขออนุญาตเหล่าสาวกทั้งหลายน่ะครับ ขอเขียนอีกสักรอบนึง ตอนนี้เป็นตอนที่ว่า ชีวิตหลังจากสมัครสมาชิกแล้วเป็นอย่างไ

น่ากลัวจริงๆ (ดนตรีประกอบน่ะ) ระวังท้องแข็งล่ะครับ

การเรียนรู้และฝึกฝนด้วยตัวเอง กับสมุดบันทึกและความมุ่งมั่น

ความลำบาก คือถนนไปสู่ความสำเร็จ

การได้ทบทวนบทเรียนในอดีต ทำให้การใช้ชีวิตในปัจจุบัน รอบคอบขึ้น

ความรู้สึกของ ญาติบัณฑิต ผู้ที่มาร่วมงานรับปริญญา