พระราชบัญญัติ สถาบันคุ้มครองเงินฝาก พ.ศ. 2551

source: สถาบันวิจัย นครหลวงไทย

พ.ร.บ.สถาบันคุ้มครองเงินฝาก พ.ศ. 2551 เป็นกฏหมายการเงินฉบับใหม่ที่สภานิติบัญญัติแห่งชาติ หรือ สนช ได้ผ่านความเห็นชอบ และประกาศใช้ไปในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2551 แม้จะยังไม่เป็นที่รู้จักของคนไทยมากนัก แต่นับตั้งแต่วันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ซึ่งเป็นวันแรกที่กฏหมายฉบับนี้มีผลบังคับใช้อย่างเป็นทางการนั้น สถาบันวิจัยนครหลวงไทย เชื่อว่าคนไทยทุกคน ที่มีบัญชีเงินฝากกับธนาคารพาณิชย์ และสถาบันการเงินต่างๆ จะต้องรู้จัก และทำความเข้าใจกับกฏหมายฉบับนี้กันมากยิ่งขึ้น เพราะนับจากนี้ การฝากเงินไม่ใช่ทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด ในการเพิ่มพูนความมั่งคั่งการเงินอีกต่อไปแล้ว และผู้ฝากเงินจะต้องปรับตัว รวมถึงมองหาช่องทางใหม่ๆ ในการออมเงิน และการลงทุนมากยิ่งขึ้น

พระราชบัญญํติสถาบันคุ้มครองเงินฝาก พ.ศ. 2551 ได้กำหนดให้มีการตั้ง สถาบันคุ้มครองเงินฝากขึ้น ทำหน้าที่แทนกองทุนฟื้นฟู และพัฒนาระบบสถาบันการเงินธนาคารแห่งประเทสไทย โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อลดภาระทางการคลังของภาครัฐ จากเดิมที่ต้องคุ้มครองเงินฝาก แบบเต็มจำนวน ให้เหลือการคุ้มครองแบบจำกัดจำนวน กล่าวคือ

ในกรณีที่สถาบันการเงิน ที่ผู้ฝากเป็นลูกค้าอยู่ประสบภาวะวิกฤต และถูกเพิกถอนใบอนุญาติ ผู้ฝากเงินสามารถรับเงินทั้งหมดที่ฝากไว้คืนได้ หากยอดเงินฝากโดยรวม มีจำนวนไม่เต็มวงเงินสูงสุดที่รัฐกำหนดให้ความคุ้มครองไว้ และสามารถรับคืนได้บางส่วน ในกรณีที่ยอดเงินฝากโดยรวมมีจำนวนเงินสูงกว่าที่รัฐกำหนดให้มีการคุ้มครอง

นับตั้งแต่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ซึ่งเป็นวันที่พระราชบัญญัติสถาบันคุ้มครองเงินฝาก มีผลบังคับใช้ สถาบันคุ้มครองเงินฝากที่จัดตั้งขึ้นจะทยอยลดการคุ้มครองเงินฝากแก่ผู้ฝากเงินลงเป็นระยะๆ

ขั้นตอนการบังคับใช้มีผลให้ความคุ้มครองเงินฝากเหลือเพียงไม่เกิน 1 ล้านบาทในปีที่ 5