zickr

ทบทวนปฏิบัติการมหกายวิภาคศาสตร์ศิริราช เรื่อง Abdomen ครั้งที่ 2

ในความเป็นจริงแล้วเราทุกคนย่อมเติบโตไปตามวันเวลาที่หมุนผ่านเป็นธรรมดา แต่สิ่งที่โดราเอมอนชวนให้เราขบคิดคือ เป็นไปได้หรือไม่ที่เราจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่พร้อมกับยังคงเก็บความฝันและจินตนาการเอาไว้กับตัว ไม่ปล่อยให้หล่นหายไปตามทาง

สรุปเนื้อหา 1st Dissection of the Abdomen วิชามหกายวิภาคศาสตร์ (Gross Anatomy) สำหรับนักศึกษาแพทย์ศิริราชและผู้สนใจทั่วไป

เราเชื่อมั่นว่าภาระงานและการทำตามความคาดหวังของสังคมจะช่วยให้เรามีความสุข แต่นั่นทำให้เราเดินบนทางที่สุดโต่งจนเกินไป ทุ่มเทมากจนเกินไป เราเผลอคิดไปว่าสังคมจะให้คำตอบกับเราทุกอย่าง แต่คำตอบสุดท้ายที่เราได้รับคือ “เราคิดผิด”

"...เหตุที่เป็นอย่างนี้เพราะเราไม่รู้ว่าเรากำลังทำอะไร ไม่รู้ว่าเราเรียนไปเพื่ออะไร และมองไม่เห็นความสุขในการเรียน เราจึงคิดว่าการเรียนเป็นความทุกข์ เป็นอุปสรรค เมื่อมีโอกาสเลี่ยงได้พึงเลี่ยงให้ไกล..."

บางทีอาจไม่ใช่แค่ฟรอยด์หรอกที่หมกมุ่นในเรื่อง “อย่างว่า” แต่เป็นเรา – คนเรา – ทั้งหมดนี้แหละ แต่ไม่กล้าจะยอมรับกันเอง

บล็อกรวมสรุปปฏิบัติการมหกายวิภาคศาสตร์ (Dissection of the Gross Anatomy) สำหรับนักศึกษาแพทย์ศิริราช ตลอดจนนิสิต/นักศึกษาแพทย์ทุกสถาบัน

ลอยกระทงกลอน ในค่ำคืนที่น้ำนองเต็มฝั่งกรุงเทพมหานคร

"...การปรับตัวที่แท้ ไม่ใช่การบูชาสิ่งใหม่ แล้วละทิ้งสิ่งเดิมจนหมด หากคือการปรับเปลี่ยนสิ่งเดิม เพิ่มเติมสิ่งใหม่อย่างเหมาะสม ให้สิ่งเดิมและสิ่งใหม่ได้ยืนอยู่เคียงข้างกันอย่างสนิทใจ เช่นนี้แล้ว, ชีวิตย่อมมีความสุขในทุกสถานการณ์..."

"...ถ้าเราต้องใช้เวลาทั้งชีวิตในการเดินทาง, จุดเริ่มต้นและสิ้นสุด ก็เพียงแค่เสี้ยวเล็กๆ ของลมหายใจ, ส่วนเวลาที่เหลือ ล้วนอยู่บนเส้นทางระหว่างสองจุดนั้น, แล้วเราจะมองข้ามช่วงเวลาเหล่านั้นไปได้อย่างไรกัน..."

ใจที่หมายจะครอบครอง แล้วเก็บเอาทุกอย่างไว้ภายในใจ ยิ่งทำให้พื้นที่ใจลดหายลงไปกว่าเดิม, คงจะดีไม่น้อย หากเราจัดระเบียบหัวใจเสียบ้าง โละทิ้งสิ่งฟุ่มเฟือยออกไปจากใจ แล้วขยับขยายพื้นที่เพื่อรับหัวใจดวงอื่นเข้ามาไว้ข้างๆ ชีวิตของเราคงจะอบอุ่นขึ้นอีกเยอะ

ผ่านเวลามาจนเกือบครบหนึ่งปี มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย ทั้งสุข ทุกข์ สมหวัง และผิดหวัง ปะปนไปพร้อมกับรอยยิ้มและคราบน้ำตา, จงอย่าปล่อยให้มันผ่านไปอย่างไร้ค่า ถึงเวลาแล้วที่เราจะนั่งพักเพื่อทบทวนหัวใจ เก็บเอาคุณค่าจากความรู้สึกนั้นมาเป็นรางวัลแก่ชีวิต

ลมหนาวมักพาเรื่องราวเหงาๆ เข้ามาสู่หัวใจ อาจเป็นเพราะเรายังไม่รู้เท่าทันสายลมและหลงกลหัวใจตนเอง เมื่อใดที่เรารู้จักลมหนาวดียิ่งขึ้น เข้าใจหัวใจของตัวเองดีพอ ความเหงาจะค่อยๆ จางหาย สายลมจะอุ่นละไมและเต็มเปี่ยมด้วยความสุข